Pierwsza wersja systemu logowania używała emaila. Tak jak większość aplikacji.
W grudniu 2025 zapisałem decyzję: rejestracja przez numer telefonu, nie email. Wdrożona kilka miesięcy później — ale decyzja zapadła wtedy.
Powód był jeden i konkretny: w Polsce rejestracja karty SIM wymaga PESEL od 2016 roku.
Email to anonimowość
Założenie emaila wymaga 30 sekund i nie wymaga żadnego dokumentu. Jeden człowiek może mieć 50 adresów email, każdy do innej aplikacji.
Na platformie sąsiedzkiej, gdzie zaufanie między użytkownikami jest rdzeniem produktu, email-first oznacza: każdy może być kimkolwiek.
To nie jest zarzut wobec emaila jako technologii. To obserwacja, że email nie daje żadnej informacji o tym, kto za nim stoi.
Telefon w Polsce to więcej niż kontakt
Od ustawy z 2016 roku każda karta SIM w Polsce jest zarejestrowana. Operator musi zweryfikować tożsamość — PESEL dla Polaków, paszport dla obcokrajowców.
Gdy użytkownik loguje się przez SMS, platforma zyskuje pośrednie potwierdzenie, że za tym numerem stoi konkretna, zidentyfikowana osoba. Operator już wykonał pracę weryfikacyjną.
To nie jest gwarancja — karty SIM można pożyczyć, ukraść, kupić z cudzym dowodem. Ale to wyraźnie wyższy poziom zaufania niż email założony w 30 sekund.
Jaka była alternatywa
Rozważałem kilka podejść:
Email + weryfikacja tożsamości ręcznie — wysyłasz skan dowodu, ktoś to sprawdza. Wolne, drogie, nie skaluje.
Email + weryfikacja przez bank — technicznie możliwe w Polsce (Open Banking), ale bariera dla użytkownika jest duża.
Email + PESEL w formularzu — pytasz o PESEL, ale nie weryfikujesz, czy to Twój. Daje złudne poczucie bezpieczeństwa.
Numer telefonu + SMS — prosty UX, pośrednia weryfikacja tożsamości przez operatora.
Wygrywa ostatnie.